Tek Başına Yürüdüm Şiiri - Güven Tekin

​Ben hep tek başıma yürüdüm yolları,
Sarmadı ömrümü dostun kolları.
Çok düştüm evet, ama kalktım hep,
Kimseden beklemedim ben bu kolları.

​Yazları da gördü bu ömür kışı,
Hiç eksik olmadı gözümün yaşı.
Yine de pes etmedim, eğmedim başı,
Savaştım hayatla, yılmadım hiç ben.

​Bazen çıkmaz sokaklara da girdim,
Ömrümü boş yere yollara serdim.
Karanlık içinde hep ışık gördüm,
Yine de aydınlık bir çıkış buldum.

​Belki çok zorlandım, yoruldum özden,
Anlayan olmadı içteki közden.
Düştüğüm o yerde kalmadım gözden,
Düştüğüm gibi hep kalkmasını bildim.

​İnsan yaşadıkça anlar kendini,
Yıkar dalga dalga kendi bendini.
Öğrendim dünyanın oyun fendini,
İnsan yaşadıkça bilir değerini.

​Yarınlara doğru koşup dururken,
Gelecek günlere umut vururken,
Felek her adımda tuzak kururken,
Koşuyorum işte zamanlı zamansız.

​Zaman öğretiyor en acı şeyi,
Gözünden düşürür koca her şeyi.
Bıraktım kenara tahtı, her şeyi,
Zaman öğretiyor en acı gerçeği.

​Zamanla geçer der herkes acıya,
İnanma dediler kalbe sancıya.
Sığındım sonunda dilsiz hancıya,
Zamanla büyüyor acılar bende.

​Süslü kelimeler yalan, hep boya,
Ben doymadım dertten yana hiç doya.
Adımımı attım sağlam bir raya,
Yalansız, yalınayak durmasını bildim.

​Yoruldum belki de, yol uzun, çetin,
Ama yıkılmadı içimde ki şevkim,
Budur işte bende kalan son metin.
Ben düştüğüm gibi kalkmasını bildim.