Tehir Şiiri - Ali Fırat Çalışgan

Ben çok yol yürüdüm aslında,
ama bir yere varamadım.

Koştum, yoruldum,
uyudum, uyandım;
kendime yeni sabahlar ısmarladım:
yeni günler,
yeni umutlar,
yeni avuntular,
yeni yalanlar...

Ben çok yol yürüdüm aslında;
Güldüm, ağladım,
sustum, konuştum.
Kendime yeni yaralar aldım,
bir türlü iyileşmeyen.
Bazısını kustum,
bazısını çanta yapıp
sırtıma astım.

𖣂 𖣂 𖣂

Ben çok yol yürüdüm aslında.
ayaklarım dünyayı eskitti,
kalbim aynı yerde kaldı.
Her sabah biraz daha eksildim,
her akşam biraz daha direndim.
Kendimi delik ceplerimde aradım.
Bir ben vardı içimde;
onu da yıllar önce
bir yol kenarında unuttum.
Dönüp almadım.

İnsan bazen kaybolmaz;
kendine giden yolları
birer birer kapatır.
Ben kapattım bütün yollarımı.

Sonra çıkış aradım
duvarların içinden.
Bir ömrü avuçlarımda sıktım;
kum sandım,
su çıktı ellerimden.
Ne kadar tuttumsa
o kadar çoğaldı eksilişim.

Birilerine yetiştim,
kendime geç kaldım.

Birilerini affettim,
kendimi bağışlayamadım.

Birilerini sevdim,
kendimi sevecek kadar
tanımadım.

Çok kapı çaldım.
hiçbirinden ben çıkmadım.
Bazı kapılar
insana değil,
insanın içindeki boşluğa açılırmış.

𖣂 𖣂 𖣂

Ben çok yol yürüdüm aslında;
şehirler değişti,
insanlar değişti
mevsimler değişti,
yüzüm değişti;
Ben değişmedim sandım.
Ben de değiştim aslında
ama kendime söyleyemedim.

Şimdi önümde
bir yol daha var.
Nereye çıktığını bilmiyorum.
Yürüyeceğim yine.
İnsan bazen

varmak için yürümez.
Belki de mesele
bir yere varmak da değildir.

“Delirmek ve iyileşmek aynı şeymiş”
bunu yola çıkınca anlıyor insan.
geç anladım.
İki insan bildim içimde
biri iyileşen biri deliren.

Üzgünüm yeteri kadar.
içimde ayağı kırık atlar var,
her defasında tutukluk yapan
bir tüfekten çıkacak kurşunlarla,
vurulmayı bekleyen.

İçimde vurulmayı bekleyen atlar var.

Ali Fırat ÇALIŞGAN