Taş evler Şiiri - Aslan Özçelik

*Taş Evler*

Taş evler konuşuyor sanki.
Kim bilir kimler büyüdü,
Kimler öldü bu taş evlerde,
Kim bilir kimler ağladı, güldü bu duvarlarda.
Hangimiz çocukluk yıllara gittik?
Bu taş evleri görünce.
Hangimiz o kapının önünde saklambaç oynadık?

Hiç yaşanmamış gibi duruyor şimdi,
Sanki hiç kimse gülmemiş gibi.
Ama bu taşlar biliyor,
Bu duvarlar duydu her şeyi.

Sanki sesleri yankılanıyor geçmiş zamanın bize,
Bir annenin "oğlum yemeğe gel" sesi,
Bir babanın kapıyı çalması,
Bir çocuğun yalın ayak koşması...

Şimdi kapılar kilitli,
Pencereler kırık,
Avluda kimse yok.
Ama hala bir sıcaklık var,
taşlar hala sıcak.

Çünkü taş evler ölmez Aslan,
insanlar ölür.
Evler kalır,
hatıralar kalır.

Biz de büyüyeceğiz,
biz de gideceğiz,
ama bu taş evler,
bizim çocukluğumuzu hep saklayacak.

İstersen bunu da kısaltayım, bu fotoğrafın altına yazmalık olsun:
"Kim bilir kimler büyüdü bu taş evlerde... Şimdi sadece sesleri yankılanıyor."*
Sanki bu topraklara hiç ayak basmamış gibiyim
Çeşmesinden suyunu içmemişim
havasın nefesinle doldurmamışım.

Aslan Özçelik
08.11.2026
Pazar 18.53