Tanrıya mektup Şiiri - Ömür Can Sönmez

Merhaba TANRIM,
Bu ses Sana yabancı değil.
Ne zaman sustuysam,
En çok Sen duydun beni.

Adımı bilmen yetmez,
Yürüdüğüm yolları da biliyorsun.
Taşlıydı, karanlıktı,
Ama geri dönmedim.

Kaderimi baştan yaz demiyorum TANRIM.
Çünkü her satırında
Alnımın teri,
Dizlerimin titremesi,
Yalnız kaldığım gecelerin izi var.

Ama bazı acılar var TANRIM…
İnsana verilmiş bir sınav değil sanki,
Bir ömürlük yük gibi.
İnsan onları omzunda taşımaz,
Zamanla omzunda büyütür;
Ve ne kadar güçlenirse güçlensin,
Taşımayı öğrenemez.

Acıları silmeni istemiyorum TANRIM.
Silinse, ben de eksilirim.
Çünkü kim olduğumu
En çok onlar öğretti bana.

Her gün
Aynı ağırlıkla uyanmak,
İnsanı yavaş yavaş
Kendine yabancılaştırıyor.

Dertleri al götür demiyorum.
Bazıları yol gösterdi,
Bazıları susmayı öğretti.
Ama bitmeyenleri var TANRIM;
Adı konulamayan,
Nereye koysan sığmayan,
İnsanın içini kemiren cinsten.

Ben yine de kaçmadım TANRIM.
İsyan etmedim.
Sorduysam bile
Cevabını bağırarak istemedim.

Bekledim.
Dayandım.
İçimden kırıldım ama
Dışımdan dağılmadım.

Senden mucize beklemiyorum TANRIM.
Birden her şey düzelsin istemiyorum.
Sadece
Bu yük biraz hafiflesin.

Bir akşam,
Sadece bir akşam…
Kalbimle baş başa kalabildiğim,
Korkmadan düşündüğüm,
Yorulmadan nefes aldığım
Küçük bir huzur anı yeter.

Eğer yeniden yazacaksan,
Kaderin tamamını değil TANRIM.
Sadece bir satırını değiştir.
Oraya
Huzuru biraz daha fazla koy.

Çünkü ben hâlâ buradayım.
Yorulmuş olsam da,
Kırılmış olsam da,
İnancımı incitmeden
Sana yazıyorum bu mektubu.

Ve şunu da bil TANRIM,

Ben sabrı
Hep doğru zamanda öğrenmedim.
Bazen erken büyüdü içimde,
Bazen çok geç kaldı.

Güç dediğin şeyi
Kendime sormadan giydim.
Çünkü zayıf görünmeye
Hiç vaktim olmadı.

Herkesin dayanabildiğine
Ben de dayandım sandılar.
Oysa bazı geceler
Sadece sabah olsun diye
Gözlerimi kapattım.

İnsan alışıyor diyorlar.
Doğru değil.
İnsan sadece
Sessizleşiyor.

Bazı şeyler geçmiyor TANRIM.
Sadece
Konuşulmamayı öğreniyor.

Eğer hâlâ yazıyorsan,
Beni güçlü kılma.
Zaten yeterince oldum.

Beni
Biraz insan bırak.
Yorulduğunu söyleyebilen,
Durduğunda utanmayan
Bir insan.

Ve olur da
Bir gün susarsam,
Bil ki vazgeçtiğimden değil.
Sadece
İçim çok dolu olduğundandır.

Bunu da
Bir köşeye not düş.

Çünkü ben
Her şeye rağmen
Sana sırtını dönmeden
Yürümeye çalışan
Bir kulum.