Tam On Defa
Sana son kez bir şiir yazmak istedim.
Sonunun nereye varacağını düşünemedim.
Düşünme suçundan yargılanmış olsam da daha önce
Bu kez beceremedim.
Yanlış anlatmışlardı bana hayatı, eksik..
Kıyısından köşesinden, ucundan bucağından..
Kelebekleri öldürmezdim belki doğru anlatsalardı..
Nasıl olsa ölecek, ha şimdi ha sonra demezdim..
Yolmazdım kanatlarını..
Bana hayatı amcam anlattı, ölmeden bir saat önce..
Herkesi çıkarttı yanından..
“Yalnızca sen kal İlkay...”
“Birazdan” dedi, “gökyüzüne çıkıcam ben, dönmemek üzere”
“Olmaz ki” dedim, güldüm ayrık dişlerimle..
“Düşersin amca”
Anlatmaya başladı, karışıktı ama, çok karışıktı..
Bir siyasetten anlatıyordu..
“Uyuyucam ben şimdi, dua bilirmisin sen? ”
“Bilirim” dedim, “Subhaneke”..
“Tamam, onu oku on kere”
Yarısını tersten yarısını düzdende olsa okudum..
Saydım parmaklarımla, ne bir eksik ne bir fazla.
Tam on defa..
Gözlerini kapatmıştı amcam..
Pencereyi açtım, gökyüzüne nerden çıkabilirdi yoksa?
Belkide ilkokulda boncukları kenara ayırıp bir iki diye saymak yerine..
Bir tanka taş atsaydım, şimdi daha iyi anlıyor olurdum hayatı.
Ya da amcam, ölmeyi beklemeseydi konuşmak için..
Oysa dedem severdi beni en çok..
Top oynamama kızarken herkes sokakta.
“Karışmayın” derdi “doysun çocukluğuna”
Sevdiğini söylemezdi hiç, ama bilirdim. Adım gibi.
“Sevme” demişti amcam bir de..
Neyi, kimi, niye?
Söylemedi, “sevme” dedi o kadar..
Dedim ya, bana yanlış anlattılar hayatı..
Sevip sevmemekde yanlıştı...
Yalan ya da..
Gökyüzüne çıkmamıştı amcam, toprağın altına girmişti..
Sonra üstünde çiçekler bitmişti, üstünde kelebekler..
Benden intikam alır gibi uçuyorlardı..
Hepsini yakalamak, öldürmek istediysem de..
Öldürmedim.
Seyrettim sadece seni düşünerek..
“Ölüm” demişti bir de, “ölene üzülme”
Ölüm neydi amca? Yükselmekmiydi gökyüzüne?
Beni bir amcam severdi, birde sen.
O göğe yükseldi, peki sen?
Yalnızlığı tatmadım hiç, bilmezdim önceden..
Şimdi öğreniyorum işte yavaşça..
Yalan olur hoşuma gitmedi dersem..
Sana, seni sevdiğimi son kez haykırmak isterdim sevgili..
Dönmesende, görmesemde bir daha en azından bil isterdim..
Özlediğimi anlatmak isterdim saatlerce..
Şiir yazmayı ben hiç beceremedim.
Sonunun buraya varacağını düşünemedim..
Düşünce suçlusuyken hemde, ne tuhaf..
Şimdi sana, bir daha şiir yazmayacağımı bilmeni istiyorum..
Asla, ama asla.
Ölen ölmüştür bir kere..
Toprağın bol olsun..
Ruhuna el fatiha..
Ne bir eksik, ne bir fazla..
Tam on defa..
Kayıt Tarihi : 22.4.2010 18:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!