Talha Önal Şiirleri - Şair Talha Önal

Bilmek kadar hiç bir şey mahkûm etmedi beni Göğsümün kusacağı kadar Aklımın ucundan geçmeyecek kadar bilmek Geceleri kaybetmenin gündüzü kazandırmadığını bilmek Kuyudan bakmak için gereken kuyuya inmekti Kuyudan çıkış nasıl olur Karanlıkları çıkış yolu bellemek değil Aydınlıkların giriş olmadığını bilmek Bu öyle dünyayı bilmek Kahverengi toprak yeşil yaprak Siyah zeytini bilmek Her şey akışta Son ki üç dört Biri bilmek Ben yazarım İşler elim parmaklarım El parmak bahane Yazdıranı bilmek

Ben, müsrif bir karanlığım. Ben buyum bizzat. Tam burada duruyorum, Karanlıkların en acımasız yerinde; Hayat ağacının yapraklarını döktüğü yerde. İçimde mazlumlara has suskunluklar çığrışır. Urganlara tırnaklarımı geçirirken bunca zaman, Sonrası urganlar boynuma geçmekte ısrarcı. Ben, kimsesizlerden öğrendim bir bileni olmayan soruları. Öğrendim bilmeyenin bilmediğini. Dile gelmeyen neler duydu kulaklarım ki Hiç bir zaman çeviremedim gözlerimi boşluklardan. İnsan; sattı, satın aldı, hayatıyla ödedi yaşamanın bedelini. Hâlbuki doğmaktan öte neydi ölmek?

Divane bir şairlik taşıyorum omuzlarımda. Durgun sular kadar tehlikeli, annemin gözyaşı kadar yorgun yaşamak bana. Ayrılık bir melek gibi iniyor yeryüzüne, titretiyor omurgamı adına yaşamak denen. Bundan daha büyük sancı mı var, damağıma geçiriyor kancasını hayat. Neyselerle bir hayat sürmek, Yalnızlık kadar ürkütür beni. Köreliyorsa hevesim parlıyorsa gözlerim, dar zamanlar uzun yollar kalmıştır geriye benden. Ne bir ihtiras alıkoyar beni, ne bir ihtiras iter yaşamaya. Varsa bakmışlığım uzak dağlara, umuttandır, elbet Allah'tan.