Takıntısın Şiiri - Hasan Aktürk

Takıntısın

Söz Yazarı: Hasan Aktürk

Gece yine kapımda ismini söylüyor,
Camda buğu, içimde bir şey eriyor.
Sustum ama kalbim seni ele veriyor,
“Unuttum” dedikçe aklım geri dönüyor.

Adını anmasam da içim seni söylüyor,
Boş oda duvarları yüzünü taşıyor.
Bir iz değil artık, derin bir yara,
Senden kalan her şey içimde yaşıyor.

Ne yana baksam sen, ne yana kaçsam sen,
Silinmiyor izin, en derin yerimden.
Takıntısın, çıkmıyorsun aklımdan,
Gece bitse de sönmüyor yangınlar.
Söküp attım sandım, yine sardın içimi,
Takıntısın… yine başa sardım seni.

Bir sesin yetiyor, bütün düzen bozulur,
En sakin yerimde kıyamet kurulur.
“Geçer” dedim, geçmedi; içim sana tutulur,
Yokluğun bile gelip tenime dokunur.

Herkes geçer içimden, sen çıkmazsın kalbimden,
Bir düğüm gibi kaldın göğsümün en derininden.
Sevgi mi, hırs mı bu, ayıramam ki senden,
Kurtulsam da dönüyorum aynı karanlığa ben.

Ne yana baksam sen, ne yana kaçsam sen,
Susuyorum ama içim seni söylerken.
Takıntısın, çıkmıyorsun aklımdan,
Gece bitse de sönmüyor yangınlar.
Söküp attım sandım, yine sardın içimi,
Takıntısın… yine başa sardım seni.

Git desem içimde kalıyorsun,
Sil desem derime yazılıyorsun.
Bir gölge değil, bir kader gibi,
Dönüp dönüp yine bana sarılıyorsun.

Takıntısın, çıkmıyorsun aklımdan,
Gece bitse de sönmüyor yangınlar.
Kendimi kurtardım sandım, yine sardın içimi,
Takıntısın… yine başa sardım seni.