Tahtakuruları Şiiri - Barış Cican

belki de küreklerim uğruna kırıldı
azgın dalgalı bir denizde çekerken
ve ufukta
ışıksız karanlıklara giderken
özgürlük uğruna,
tabii, varsa eğer.
belki de henüz ellerim kana bulanmamış
ve fikirlerim çalınmamışken
dinlediğim bir masaldı
hayali bile serçeler öttürür
meltemler estirirdi.
ama beklenmedik dakikalar,
ardı sıra dökülürken musluğumdan,
bir kahve burukluğu
mayıs soğukluğu, kaburgalarımı sızlatır...
birbirine göğüs kabartan,
küçük tahtakuruları,
ne şiirler yazdırır...
her sabah manzarama çerçeve
şu kirli pencere,
bir fidan gösterdi
hâlâ nemli gövdesi
toprağına öylesine kök salmış
fakat dalları,
dalları budanmış
dilimde tuzlu tatlarla izledim
izledikçe küfretti gözlerim
saat çok geçmeden tahtalarımı kemirdim.
sakın, sakın ha ses etme,
dimağım boşken anca yatarım bu kafeste
sakın dedim
sayfalarda kalsın mürekkebim.
artık irkilmese de bedenim,
hâlâ gözbebeklerimi küçültür bir köpek sesi
elimdeki son insan kalabilmişlik belirtisi,
avuntular dolduruyor zihnimin dehlizlerine
ağzımda avuç dolusu talaşlar yokmuş gibi,
sırıtıyorum.