Tahta Sedir Şiiri - Ayşe Uçar

siyah bulutlar pencereye yürüdü

yolun ortasındayım sağım kış solum kış
rüzgârlardan ev kireçten yollar zakkumdan fenerler
günlerse çiseleyen yağmur misali

kapı önünde tahta bir sedir
tahta kurtlarıyla haşır neşir
kırık dişlerimde
yarım kalmış
tatlar

bir kuş kanadında sulu sepken ağzım
savaş alanlarından savrulan
kum gibi gözlerim

yürüdüm yürüdüm
terden kaleler inşa ettim karıncalardan nöbetçi
kaplumbağalardan türkü söylettim
bense yabancı

dünyayı küçücük avuçlarıma bıraktılar
ay yıldız gök senin
toprak su ağaç bizim dediler
kartal gözünde şahindi
tüm masallarım

kirazdan tatlı acı bademden şifalı
kudret narından hikmetli

zamanla yorgun kendi dibine kör
boşluk tramvayı çöl kasırgası akrep yarası
kimdim ki ben - kimdiniz ki siz
ateşin boynuna sarılan su gibi
soğuktu elleriniz

kendime yürüyen yolların içinde
yorgun atlarını sırtında taşıyan bir seyyahtım
ardımdan sahte gülüşlerinizin rüzgârında
top sektiren minik bir kuştum

güneşi ve toprağı kuşları hiç ağlatmayan
-bendim ben

1509202610:33