Tahsin Emek Şiirleri - Şair Tahsin Emek

Adını dilimden düşürdüm gitti.
Sana olan aşkım kalmadı bitti.
Hayalin yok oldu beni terk etti.
Aklımdan fikrimden çıkardım seni.

İndirdim duvardan bütün resmini.

Yakışmadı sana babamın oğlu
Kardeş kanı dökmek kime yakışır
Bir hiçe satmışsın baba oğlunu
Sana hangi adı versek yakışır

İnfazıma imza atmışsın meğer

YALANCI

Nerede verdiğin o sözler! yalancı.
Hiç kalmadı kimse’lerin inancı.
Kaybettin sen olsan da hoca haccı.
Yalancının mum u söner yalancı.

Bu gecem haram olsun hadi sil gözlerini
Bu geçem hüzün dolsun ver hadi ellerini
Bu gecem sana kalsın tutma içinde kini
Bu gece sen geldin ya istersen öldür beni

Ben çileyi işledim ilmik, ilmik siğneme

Çelik çember sarmış sanki her yanım
Aşmayı istedim çıkamadım ki
Görünmez taşları o duvarların
Vadesiz cezam var bitirmedim ki

Ekmek kapısında hatır belası

VEKİL ADAYI

Gene geldin bakmadığın kapıya.
Hangi yüzle demem çok vardır sende.
Beş yılda bir geliyorsun hancıya.
Hancılarda yüzsüz oldu sayende.

VAZ GEÇMİYORLAR

Yaralı Arslan! gibi'dir gönlüm.
Ah çektikçe karşı dağlar inliyor.
Sevgili den çekmek'le geçti ömrüm.
Aylar geçti ondan haber gelmiyor.

Dünyanın varlığı doğru olsa da
Yaşayan insanı, her şeyi yalan
Bir baksan geriye her şey yok olmuş
Var mı ki topraktan başkası kalan

Toprağın üstünde yaşar insanı

Yalan dünya değil insanın yalan.
Nasıl yılanlarla yaşar bir insan.
Bir zamanlar canım diye sevilen.
Meğerki kucakta zehirli yılan.

Can diye bilmiştim bir parça benden.

YALNIZ BANA


Bakma o gözlerle bakma baktığın gibi bana.
Bana bak yalnız! o bakış ki taparcasına.
Benden başka bilemesin sana yandığıma.