Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Benden söz etsem
En zoru insanın kendisini anlatması diye düşünüyorum. Neden? Çünkü, insan kendisini anlatırken yansız ve yalansız olamıyor.
Aslında çoğumuz, yalansız, yansız olduğumuzda diğerleri için hiçte ilginçolmadığımızı, hatta herkeslerden biri olduğumuzu anlarız. Herkesler gibiysek neden ilginç olalım ki?
Yaşımdan da söz etmedim, çünkü; sevenlerim yaşadığıma sevinir. Varsa (ki vardır) , sevmeyenlerim de ne kadar uzun yaşadım diye hayıflanır.
...
