7 Aciz insan oturuyor karşınızda
biri hıçkırıklar söndürmüş kalbine mutlulukların getirdiği hüzünleri saklamış.
diğeri mutlu ama mutluluğu kelimelerle yetişmiş sadece, mutlu ama nefessiz mutlu ama kimsesiz
en sonda oturan kişi;
kimse onu istemiyor sanıyor belki
ya da kimsesizlik nedir iyi biliyor. Kimsesizlik gözlerindeki feri götürmüş kendisiyle giderken
şen kahkahalar atıyor biri;
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Çok teşekkürler
Her zaman bu ruh durumunda değilim beyefendi adı üstünde şiir,şiiri bir kalıba sokmak yanlış o an hangi durumdaysam ilham nerden geliyorsa yazıyorum
Şiirinizi
beğeni ile okudum
Çok teşekkürler
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta