Süzülüyor Şiiri - Hikmet Alkan

Zamansız acı,
görme ile algılama arasında
o ince çizgide geziniyor.

Gölgesini yitirmiş bir,
belirsizlik içindeyim.

Kader,
görünmezliğin eşiğine yazılmış
belirsizliğimi yalnızlığıma yüklüyor.

Sessizce çekiliyorum,
Gürleviğin karanlığından.

Yalnızlığın gözyaşları
karışıyor toprağa.

Varlığını,
arıyorum gözlerinin.

Hiç dokunmamış gibi,
dokunuyor rüzğarı ince uzun parmaklarının.

Görünmezliğin,
eşiğinde kalıyorum.

Unutulmak,
üzerine yazılmış sessizlik,

karanlıkta beklemek,
Tüketiyor kelimeleri.

En derin korkularda,
kalıyor yüreğim.

Unutulmak üzerine yazılmış,
bir duygu selinde boğuluyorum.

Bitiyor kelimeler,
çekiliyorum kendi içime.

"Süzülüyor,
Gökyüzü derinliklerinde yalnızlığım…"

Kaybolmuyor,
kirpiğinin kanadında iz bırakan gözlerin.