Süveyda Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Seni sevdiğimi şehirde duymayan kalmadı,
bir tek senin kapına gelince sustum, Süveyda.
Çünkü kurumayı bekleyen ince bir cila gibiydin;
dokunsam izim kalır, rengin bozulur diye korktum.

Rüzgâra, sokak başlarına, yabancı kulaklara anlattım seni.
Sırf yüzündeki o tek cümlelik soğuklukla karşılaşmamak,
bir “hayır”ın önünde kalıp
o geri çevrilme utancını yaşamamak için.

Gövdemde taşıdığım ses,
bir tek sende doğru tınıyı bulurdu, biliyordum.
Ama elim varmadı.
Bir “hayır” dersin de göğsümdeki tel kopar,
içimde yıllardır biriken ne varsa susar diye çekindim.

Şimdi karşındayım;
akordu kaçmış, kendi sesini unutmuş
bir çalgı gibi.

Sana “seni seviyorum” diyemedim;
çünkü beni istememe ihtimalin,
durduğum yeri ayağımın altından çekecekti.

Gör işte, Süveyda;
senin erişilmezliğine değil,
o tek kelimenden korkan
kendi çaresizliğime yenildim.