Sustuğum Yerden Konuşuyorum

Evet, siz.
Kafanızı çevirip bakmayın sağa sola.
Bugün kaçacak bir yeriniz yok.
Çünkü karşımda oturuyorsunuz,
ben de yıllardır sustuklarımı önüme koydum.
Ve artık dinleme sırası sizde.

Şimdi söyleyin…
Yüzüme gülüp arkamı döndüğüm anda
o pis, o zehirli kahkahayı atarken
kendinizi güçlü mü sandınız?
Bana değil, kendi zayıflığınıza güldüğünüzü bilmiyor muydunuz gerçekten?

Bakın bana.
Bakın gözlerime.
Ben susarken sizin sandığınız kadar kırılmadım;
siz gülerken sandığınız kadar yükselmediniz.
O kahkaha yok mu…
Hah, işte o kahkaha
sizin zavallılığınızın en yüksek sesiymiş meğer.

Şimdi anlatıyorum, iyi dinleyin:
Ben her şeyin farkındaydım.
Dönüp gitmem, duymadığımı sanmanız…
Hepsi sizin kendinizi kandırışınızdı.
Siz alay ederken ben izledim,
siz küçümserken ben büyüdüm,
siz kahkaha atarken ben sustum
ama benim sessizliğim bile sizin gürültünüzden daha onurluydu.

Anlayın artık:
Benimle alay edemediniz.
Sadece kendi eksiklerinizi ortaya döktünüz.
Küçülttüğünüz ben değildim;
küçülen sizdiniz, gözümün önünde, milim milim.

Şimdi söyleyin,
nereye saklanacaksınız?
Yüzümün karşısına geçince
o koca kahkahalarınız niye bu kadar boğuk geliyor?
Hani nerdeydi o cesaret?
Hani arkamdan konuşmaya benzeyen o efelenmeleriniz?

Bakın, buradayım.
Karşınızdayım.
Ve size bir gerçeği çiviler gibi söylüyorum:
Ben sustuğum için güçlüydüm,
siz konuştuğunuz için değil—
korktuğunuz için güldünüz.

Kendinizi avutmak için atılan o kahkahalar var ya…
Onlar bana değil,
sizin aynadaki halinizeydi aslında.
Bunu bilmek bile,
sizi küçümsemeye yetiyor.

Ve şimdi bir cümle söylüyorum,
kaçacak yer bırakmayan: “Bugün öğrendiğiniz tek şey şu olsun: Ben sustuğumda bile sizden yüksektim.”