Duvarın aklına geliyorum;
Kendisine asılmış,
Karanlık bir tablonun manzarasında.
Kendime çağırıyorlar beni.
Karanlık, irin gibi yapışkan ve
Ağdalı bir şekilde damlarken içeriye,
Bütün sesleri emiyor duvar.
Katranlaşıyor gördüğüm bütün hayatlar.
Yaratılmış bütün insanların,
Susma hakkını kullanıyorum.
Tablodan hayata atlıyorum.
Kayıt Tarihi : 12.08.2026 11:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!