İnsan, hayatın akazına kapılmış bir askerdir aslında.
Musibetlere karşı hiddetle akar.
Bazen derin bir okyanus olur kendi içinde fırtınalar kopar yansıtmadan kimseye.
Suskunluğun da boğulur bazen kendince savaşarak
Ruh pınarları kurur veya beyazlar bir köşede kıvrılır durur asker.
Göz nuru kararmış gök hiç bir tarafını
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta