Talihsiz bir hayatın ortasında yapayalnız ve çaresizsin.
vurur sırtından en yakın dost bildiklerin
durursun bir kösede susarsın
konuşmadan sesizce beklersin
sessizlik belki çaresizliktir.
bir köşede sallanan ilmeğe bakar dünürsün.
sonra durur bir cigara yakar beklersin.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta