Susardım Şiiri - Mustafa Alp

aşkların en güzelini sorarlardı.
adını söylemeye kalkardım.
ilk hecesinde yüzün gelirdi gözümün önüne
gerisini yüzünü düşünürken.

sevdanı anlat, derlerdi.
nisan derdim. papatyaları gösterirdim sonra, sarısında saçların,
beyazında tenin.
bir çiçeğin anlatabildiğini ben anlatamazdım.

geldiğinde
seni görür görmez
söyleyeceklerimi unuturdum.
gittikten sonra
hepsi aklıma geldi.
bir teki bile
sana yetişemedi.

gittiğinden beri kilit aynı kilit.
anahtar cebimde.
bazen kendi kapımda
bir misafir kadar beklerim.

hey agop sen aşkın günahını sayadur.
ben bir gömleği yıkamaya kıyamadım.
hangi kitapta yazardı bir insanın kokusunu
kendi elimle uğurlamak?

bir müddet kaldın yakasında.
sonra yüzümü dayadım, yalnızca kumaş.

o gün kimse gitmedi evden.
ben yine kapıya baktım.

sabret, dediler.
zamanla geçer, dediler.
herkes bir söz bırakıp gitti.
akşam oldu.
sandalyeleri masaya yaklaştırdım.
bir kişilik sofra kurdum.
ekmeği yine ikiye böldüm.

seni anlatmak için bunca laf ettim.
birini duysan kaşını kaldırır,
“öyle mi?” derdin.

işte o zaman bütün bildiklerimden utanır,
sana yer açmak için biraz yana kayardım.

sen der, susardım…

✍️