Sus be kadın

Sus be kadın!
Sen adamı âşık edersin.
Bir bakışın yetiyor
aklımı başımdan almaya,
bir gülüşün yetiyor
bütün dengemi bozmaya.
Ne yaptın sen bana böyle?
Daha dün kendi hâlimdeydim,
bugün adını düşünmeden
bir dakika geçiremiyorum.
Kalbim seni görünce
sanki yıllardır tanıyormuş gibi
yerinden çıkacak sanıyorum.
Az kaldı kadın…
Şimdi alacağım seni kalbime.
Öyle bir yer vereceğim ki sana,
kimse dokunamayacak.
Kimse söküp atamayacak seni oradan.
Adını kalbimin en güzel yerine yazıp
üstüne de “emanet” diyeceğim.
Ulan,
Allah yarattı demeyeceğim…
Eşek sudan gelinceye kadar seveceğim seni.
Öyle üç günlük heves gibi değil,
öyle gelip geçici bir sevda gibi değil…
Gözüm seni gördüğü sürece,
kalbim attığı sürece
seveceğim.
Kızma bana…
Ben biraz fazla kaptırdım kendimi.
Sen güldün, ben dağıldım.
Sen baktın, ben sustum.
Sen bir kelime söyledin,
ben o kelimenin içinde
bir ömür aradım.
Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.
Kaçsam aklımdasın,
kalsam aklımdasın.
Uyusam rüyamdasın,
uyansam ilk düşüncemsin.
Sus be kadın…
Biraz da kalbim konuşsun.
Çünkü sen konuşunca
ben ne söyleyeceğimi unutuyorum.
Sen gülünce
bütün cümlelerim yarım kalıyor.
Gel de bir kere
yakından bak gözlerime.
Orada kendini göreceksin.
Çünkü ben seni
dilimin ucunda değil,
kalbimin en derin yerinde taşıyorum.
Ve bil ki kadın…
Bu sevda başladıysa
öyle kolay kolay bitmez.
Az kaldı…
Seni kalbime alacağım.
Sonra kapısını kapatacağım.
Anahtarını da denize atacağım.
Sen de artık
öyle kolay kolay çıkamayacaksın.
Çünkü ben seni
eşek sudan gelinceye kadar değil,
kalbim duruncaya kadar seveceğim.