Yorgun hissediyorum. Bâzen ne hissettiğimi de bilmez hâlde, sadece ordan oraya savruluyorum.
Eskiden her şeyi sorgulardım, artık gördüğüm hiçbir şeye şaşırmıyorum.
Korkuyorum.
Önümü göremediğim upuzun bir tünelin içindeyim, ışık çok uzakta, göremiyorum.
Kulaklarımı tıkadım tüm kötü haberlere, "Yeter artık tanrım, duymak istemiyorum!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta