Sus Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Yüreğime yükler bindirmeden sus,
Kırık düşlerimi incitmeden sus.
Gözümde kalan son ışık sönmeden,
Umut dallarımı kurutmadan sus.

Sözlerin hançerdir, derine işler,
Sessizlik bazen en doğruyu söyler.
Yaram yeniden kanayıp taşmadan,
İçimde fırtına büyütmeden sus.

Ayrılık zaten ağır bir misafir,
Kapımı çalmadan girer her sefer.
Gönlüme yeni bir sızı ekmeden,
Beni bana yabancı etmeden sus.

Seni her andıkça titrer dudaklar,
Hep sana çıkıyor bütün sokaklar.
Sönmüş ateşimi yine yakmadan,
Küllerimi rüzgâra vermeden sus.

Bir vakit gözlerin bahardı bana,
Şimdi hüzün düştü her bir zamana.
Beni kırık aynaya döndürmeden,
Yüzümdeki ümidi silmeden sus.

Gül dedim, dikenin bağrına düştüm,
Yandım da kül oldum, yine de sustum.
Sabır duvarımı bir bir yıkmadan,
Öfkemi isyana çevirmeden sus.

Ben seni sevdim de hesap tutmadım,
Dünya malı gibi alıp satmadım.
Bir lokma sevdayı haram etmeden,
Helâl ekmeğime uzanmadan sus.

Ne zaman adını ansam içimde,
Bir çocuk ağlıyor eski biçimde.
Yastığımın bile bildiği derdi,
El âlem diline düşürmeden sus.

Yıllar sonra bir gün karşılaşırız,
Yabancı gibi göz göze bakarız.
O gün yüzümüz kızarmasın diye,
Bugünü kedere boyamadan sus.

Varsın adın derin içimde kalsın,
Hatıran gönlümün başında dursun.
Aşk dediğin biraz dua, sükûttur;
Gel de bu sevdanın hatırına sus.