Sürme Şiiri - Yücekaya Ömer

Yücekaya Ömer
111

ŞİİR


16

TAKİPÇİ

Sürme

sevmeyi, döke saça sevmeyi
gök kuşağı gülüşlü çocuklardan öğrendim ben
düşe kalka sevgiye emekleyen
sevdiğine hiç kıyamayan çocuklardan

sen kıymak istersen bana
en can alıcı yerimle, seninle vur
intikam istersen…
içimdeki seni öldür

ki ne çok öldüm ben sana bir bilsen
olmadığın halde var etmek için seni, ne çok yandım
nereye bir kıvılcımın düşse ilk ben tutuştum
yandım yana’bildiğimce
kundaklanmış o kallavi ormanlardan öğrendim ben
toz duman
içten içe yanmayı

şimdi…
o güzel başın, benim omzum yerine
başka omuzlara yaslanıyorsa
yastığa dağılmış saçların, başka yatakları güzelleştirip
kadınsı dokunuşların başka bir teni ısıtıyorsa
ve ben;
dağ başında metruk bir kulübe gibi hala yıkılmamışsam
inadına hala ayaktaysam
yedi boğum akreplerden öğrendim ben
kendi zehrimi kendime banıp
can verir gibi kıvranmayı

özlemin yalın kılıç çöl eşkıyaları gibi
yağmalarken beni
kırk yıllık düşmanından öç alırcasına
dişlerimi bir mızrak gibi saplayıp dudaklarıma
susmuşsam…
mülteci çocukları göğsünde saklayan
tuzlu denizlerden öğrendim ben
lodos olup
imbat olup
acı acı esmeyi

ömür denen bu yalana
senin adını yazarken kızıl kanımla
gözlerine baka baka
can veriyorsam
ve sen…
kahrından gözlerime bile bakamıyorsan
viran şehirlerde üstlerine bomba yağdırılan
sürme gözlü çocuklardan öğrendim ben
baktığım yeri
kurşun gibi delip geçmeyi

Yücekaya Ömer
Kayıt Tarihi : 5.8.2020 20:09:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Kerem Muratoğlu
    Kerem Muratoğlu

    "mülteci çocukları göğsünde saklayan
    tuzlu denizlerden öğrendim ben" yüreğinize sağlık

    Yücekaya Ömer

    Teşekkür ederim

TÜM YORUMLAR (1)