Seni öyle bir sevdim ki;
Sahra’da ıslandım.
Fersah’ta kumlandım.
Geceyi gündüze kattım,
İncirden çiçek topladım;
Sana geldim…
Ne çiçeği bildin,
Ne beni. Ben de sustum.
Suskunluğum hasretindendir.
Zati iki çift laf ederdim:
Biri sen, biri memleket.
Memleket bizimdir.
Cefân benim,
Sefân ise ellerin.
Kayıt Tarihi : 28.2.2026 20:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiirin bir vakti var. Güneşin batmaya yüz tuttuğu, gölgenin uzayıp insanın içine düştüğü bir vakit. Yürüdüm; yol sandım, meğer içimdeymiş. Çöl dedim, su aradım; su sandım, kum çıktı avucumdan. İncirden çiçek topladım, çünkü olmayacağını bile bile oldurmak istedim. Bilinmedi çiçek, bilinmedi ben. O yüzden sustum. Susmak bazen bir cevap değil, bir hüküm gibidir. İki ismim vardı dilimde: biri sen, biri memleket. İkisi de ağırdı. Cefa payı bana düştü, sefa rüzgârı başkasına. Güneş battı. Kalan sadece içimdeki kızıllık.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!