Suça İsim Bul Şiiri - Davut Koyuncu

İnsan, kendi suçuna bir isim buldu mu
bütün kötülükler usulca yerleşir hayata.
Haksızlığa düzen, korkuya akıl,
ihanete mecburiyet dediler;
bir tek ezilenin dilinde kaldı hakikatin pası.
Ve sen, kendini temize çektiğin her gece
bir başkasının karanlığında kaldın.
Ne bıraktığın maldır insanın ardından,
ne de taşına kazınan adın.
Asıl mesele, sen yaşarken
kaç insanın gözünden çekildi dünyaya inanmak;
kaç yürekte söndü yaşama hevesi,
kaç insan, senin dokunduğun yerden kırıldı.
Çünkü insanın en büyük yıkımı,
bir başkasının içinde insanlığın ölmesine
kendi ömrü boyunca seyirci kalmasıdır.