Şubatık Ay Şiiri - Ben Özge 2

şubatık-ay yok mu
dolgun ve solgundu o gece
müstakil bir adım yoktu henüz
müstakil değildi adımlarım
öldüğümü sanıp
zemheriyi örtüler üstüme

rüzgâr taze bir nefes gibi
sirâyet edince sıktığım yumruklarıma
bir nergis gibi açıldı parmaklarım
düştü dünya avuçlarımdan
açıldı gözlerim sonsuzluğa

gece yarısı son buldu korkularım
gece yarısı gün başladı güncemde
kalbimin ilk atışında
kayboldu umarsız sancılarım
gün geceye dönerken
doğum haberi
gözlerinde seyredi serçelerin
iyi ve güzel olan ne varsa
ıslak bir hayal olup vurdu pencereme
iklim panayır havasına döndü birden
değişti mevsimler ardı sıra
tutunup bir sümbül kokusuna
tırmandı yavru kediler çocukluğa

kanatlı bir atın sırtından düştü kör bıçaklar
yankısı zamanı böldü ikiye

şubatık-ay yok mu
su gibi şeffaf cam gibi keskindi o gece
aydınlatmak için geceyi
yıldızları dizdi ipine
kâinat donup kaldı hayretler içinde
ve güneş uyuyamamıştı o ürpertiyle

bir gece mahmurluğuyla
koparıp sesimi karanlıktan
bağladım günü gülüşüme
ve her şeyi susturup
suskun yanıma sarıldım şefkatle
öptüm iki kez doğumun alnından
iki dua düştü dilimden
biri güne biri geceye

ruzname/sekizşubatikibinyirmialtı
eskişehir