Bir başağrısı gibi, Şubat'ın gündüzleri
Bir mevsimde mutluluk, bu kadar rüküş durur
Her zaman oturduğum, banklar bile çok garip
Gök kederle karışık, yalnızlığı savurur
Koca şehir sis olmuş, bütün âlem bir yalan
Parkta koşan çocuklar, bir hayalet bir duman
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta