Şu Yaramaz Şiiri - Tuncer Ölgün

Şu yaramaz çocuk var ya, şu yaramaz,
Bir gülüşü var ki kızmaya kıyılmaz.
Çok şey yazmak isterdim, bırakmaz;
Kalemimi alır, geri de vermez şu yaramaz.

Dedesinin gülü, evin neşesi, Odadan odaya duyulur sesi. Minicik elleri iş başındadır,
Bir bakmışım, defterim kucağındadır.

Sayfama çizgiler çeker usulca, Sonra dönüp bakar bana gururla. “Bunu da sen mi yazdın?” derim, güler; Mürekkep bulaşmış o minik eller.

Çok şey yazacaktım, unuttum yine, Onu alıp oturttum dizlerime. Başını göğsüme koydu şu yaramaz; Dedesinin gülü, sevilmeye doyulmaz.