Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'Gül gül ki küçülsün bela! Zira zahiri musibetlerin perdesi altından nice istidat çiçekleri neşvünema bulacaktır.'
Belaya gülebilen bahtiyar insanlara her zaman gıpta etmişimdir. Rabbim cem-i cümlemizi bu kamil mü'minlerden eylesin aminnnn.
Güzel şiir di kardeşim.
Nice manalı ve hikmetli güzel şiirlerde buluşmak üzere hayırlı çalışmalar dilerim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta