Söz verdim Şiiri - Muhammed Tahir Toktaş

O üstgeçidin o basamaklarındayım yine, o gün hiç üşümemiştim şimdi çok soğuk.
Ramazan akşamıydı, birlikte son iftarımızı yapmıştık, daha yeni kavga etmişiz ama nasıl mutluyuz mfmsksödmrk... yine de kıyamadık bir birimize o yolu yürüyerek geldik ayrılamadık oturduk üst geçitte birsürü fotoğraf çektik hemde birsürü, çok özledim birsürü diyişini. O akşam hava buz gibiydi bir birimize sarılıp hissetmiyorduk çünkü o ana değerdi, her saniyesine. O akşam o soğua rağmen bırakmadık bir birimizi hatta o akşam durağın arkasında beklerken yüzün nasılda kızarmıştı kdkdmkdmdmsmdmmsxksk montumu açıp seni bağrıma basmıştım, tüm dünyaya bedeldi o an, her şeyimi veririm o ana geri gidip te zamanı durdurmak için. Hayatımda geçmesini asla istemeyeceğim tek an o'ydu. Sen yoksun ya şimdi ben üşüyorum. Yokluğuna sabrederim de soğukluğun uzaklığın o geceden daha soğuk... Bu arada, şimdi çok güzelsin hemde hiç olmadığın kadar. Ama ben güzelliğini değil, yanımda dünyalar tatlısı olan o kız çocuğunu özlüyorum. Her zaman dediğim gibi ben senin en doğal hallerini seviyorum, çünkü en tatlı olduğun zamanları özlüyorum, ben seni seviyorum, kalbini, yüreğini ve ne olursa olsun vazgeçmediğim o kızı seviyorum. Sen vazgeçebilirsin ama ben "ne olursa olsun beni sakın bırakma tamam mı?" diyen kıza ihanet edemem. O ses halen kulağımda yankılanıyor...