Söylemesem Şiiri - Yücel Özkü

SÖYLEMESEM
Bir akşam
aynı sokağa düşsek yan yana,
gün yavaşça çekilse
üstümüzden.

Sen eski bir şey söylesen,
belki yıllardır bildiğim;
ben ilk kez duyuyormuş gibi
yüzüne baksam.

Sonra gökyüzü kararsa,
evlerin ışıkları birer birer yansa;
sen gitmek için kalksan,
içimden “kal” desem.

Ben söylemesem,
sen de anlamasan.
Biraz daha otursak,
susarak konuşsak.

Sabah olunca
ne konuştuğumuzu unutabilirim;
ama o akşamı değil,
seni içimde saklasam.

YÜCEL ÖZKÜ
6 Eylül 2026/08:26