Köye vardım ne kız kalmış ne gelin
Evde kalmış buruşmuş çarıkla nalın
Tavanı delik çökmüş kerpiç evimin
Öküz yok yanmış kağnı düven arkadaş
Kızlar İstanbula hep gelin gitmişler
Kızlar hepsi evlenmiş köyde bitmişler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta