Soyadı dediğin Şiiri - Murat Ülkü

Soyadı dediğin ince bir mühür,
Gönül bir olmazsa ruh olmaz hür.
Düştüğün kuyuda elini tutan,
Gerçek akrabadır, kalanı küfür.

Kan çekmez bazen, can çeker insanı,
Vefadır dostluğun en büyük şanı.
Nüfus kaydında kalabalık çok da,
Yalnızlıkta belli ömrün nişanı.

Aynı sofrada ekmek bölüşmek,
Değildir her zaman menzile ermek.
Mesele sırtında bir yük varken,
Yolun yarısında sessizleşmemek.

Miras kavgasıyla biter her heves,
Tüketir insanı o hırslı nefes.
Kan bağı dediğin kâğıt üstüdür,
Ruhuna dar gelir o daracık kafes.

Düştüğünde kimdir kapını çalan?
Gözyaşın akarken yanında kalan?
İmzalar, mühürler, soğuk kayıtlar,
Yürekte yoksa, hepsi bir yalan.

Bin akraba olsa, bir dost etmiyor,
Vefasız bahçede çiçek bitmiyor.
Kanı bir olanın canı bir değil,
Yarası olana merhem yetmiyor.

Bazen bir yabancı, kardeşten öte,
Merhamet sığmıyor dar bir kütüğe.
Aynı adı taşımak yetmez adama,
Vicdan gerek her bir kemiğe, ete.

Mirasçısı olmak kolaydır malın,
Zordur taşıması kırılan dalın.
Can bağı dedikleri ateşten gömlek,
Hükmü geçmez orda paranın, pulun.

Kalabalık içinde garip kalırız,
Her yüzü tanıdık dost sanırız.
Nüfus kayıtları birer rakamdır,
Biz ancak "can" diyende can buluruz.

Garip Murat der ki; dünya fânidir,
İnsanın insana borcu ânidir.
Soyadın kalsın o soğuk mezarda,
Seni yaşatacak tek şey sevgidir.