Dostlarım, sosyolojik çağdaşlarım, felsefi hemşerilerim
Jeolojik sınıfdaşlarım, teolojik asilerim, bunalmışlarım
Gözlerimiz ve kulaklarımız sızlamakta bizim
Bütün bütün gülmek, ağlamak mı kalmış ruhumuzda?
Dağınık zaman zerrelerini toparlamak mümkün mü şimdi?
Birlikte çokça toplamadık mı masamızı, hep dağılmadı mı yeniden?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta