Sormayın Şiiri - Tolga Köksal Can Yoldaş

Kendi kırsalımda huzur bulmadım
Dağ başını şehir ettim sormayın
Aklımı kullanıp adam olmadım
Hayatımı zehir ettim, sormayın

Taşı çatlatıyor derdimin teki
Dağları eritir, bu daha ne ki?
Güler miyim şayet yılda bir-iki
Gözyaşımı nehir ettim, sormayın

Etim lime-lime gözlerim dağlı
Sehpayı kurmuşlar, ilmeğim yağlı
Şimdilik ellerim, kollarım bağlı
Mutluluğu tehir ettim, sormayın

Ben de gönül verdim bir zaman güle
Gülüm yüzlerime gülmedi bile
El-alem dostuna temenna ile
Ben bir dosta kahır ettim, sormayın

Benim yüküm yerden semaya değer
İçime atmışım çürüdü ciğer
Konuşmazdım yürek yanmasa eğer
Gizli sırrı zahir ettim, sormayın

Hesabım var iki kurşun bulaydım
Haylice düşünüp, iyi ki caydım
Kendimi pazarda bir pula saydım
Düşmanımı mahir ettim, sormayın

Ne memleket buldum ne diyar oldum
Ne kendi kendime bahtiyar oldum
Daha otuzumda ihtiyar oldum
Gençliğimi ahir ettim sormayın

Aklımı yitirip arattım beni
Öldürüp mezara dar attım beni
Küllerimden doğup yarattım beni
Can Yoldaşı zuhur ettim, sormayın