Bir yudum kahve kokusu,
Kurumuş pembe ve sarı gül tam karşımda...
Onlara bakıp mırıldanıyorum seni,
Radyodaki notaların sözlere dökülüşüyle,
yüreğimi koyuyorum aşka
Unutulup yitirilmesin yaşananlar diye.
Kalem ve sayfa kokusunu tümcelere
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta