Sonsuz Özlem Şiiri - Güven Tekin

​Aramıza girmiş yollar ve yıllar,
Neler vermezdim ki şimdi yanında.
Gözümün önünde bitmeyen yollar,
Dolanıp durursun her an kanımda.

​Şu yalan dünyayı silesim gelir,
Sımsıkı sarılıp kalasım gelir,
Seni kollarımda bulasım gelir,
Adın yankılanır her bir yanımda.

​Bir anlık olsa da yüzünü görsem,
Derdini, yükünü önüme sersem,
Bütün ömrümü de yoluna versem,
Yine az kalırdı can meydanında.

​Hasretin yüküyle büküldü belim,
Senden başkasına uzanmaz elim,
Gece gündüz inan feryatta dilim,
Aklım sende kaldı, ruhum onda da.

​Kokunu içime çekmek için ben,
Vazgeçtim bugünden, yarından, dünden,
Bir haber beklerim her doğan günden,
Yüzün canlanıyor göz kapamda da.

​Çok özledim seni, bilesin canım,
Sensiz eksik kalır benim her yanım,
Damarda çekilen, kuruyan kanım,
Seni sayıklıyor son nefesinde.

​Sonsuzum olmuşsun, sökülmez bağın,
Arkanda duruyor koca bir dağın,
Gönlümde solmayan o gençlik çağın,
Bir sızın duruyor göğüs kafesinde.

​Uzaktan sevmenin yükü ağırmış,
Sanki bütün dünya sağır, sağırmış,
Gönlüm avaz avaz seni çağırmış,
Kendi yalnızlığının tam ortasında.

​Ne fırtına dinler bu kalbim ne kar,
Gönül bir tek senin aşkınla yanar,
Her akşam bu gözler yolunu arar,
Gündüzün içinde, gece tasında.

​Bu hasretlik bir gün bitecek elbet,
Sabrın sonu derler her zaman selamet,
Kavuşmak can bulur, kopmaz kıyamet,
Sen hep yaşayacaksın kalbimin tasında.