Sonsuz Bahar Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

İçimde bir farklı hüzün bu akşam
gözlerimin yaşı yağmura benzer
ufkumda beliren kızıl serencam
kalbimi dağlayan bir kora benzer

hicranıyla sararıp da solduğum
gölgesinde sonsuz huzur bulduğum
hayli vakit divanesi olduğum
o nazlı yâr şimdi ağyara benzer

ruhum ona akan durulmaz nehir
bilsem ki ummanı nedir nerdedir
içinden geçtiği her sokak şehir
ıtrıyla mest eden aktara benzer

her yanda sesini duyar dinlerim
hasret ateşinde aşkı demlerim
şavkının düştüğü tüm mevsimlerim
sanki bitmeyecek bahara benzer

bulunur mu onun gibi bir sultan
ellerini bırakır mı bir tutan
çehresi dolunay bağı gülistan
müjganı kanatan bir hara benzer

gönül kulağıyla dinlese herkes
enginde çınlayan hep o kutlu ses
onsuz geçen vakit aldığım nefes
iflasa götüren zarara benzer

beklerim karşıma bir gün çıkarsa
onundur sermayem elde ne varsa
efsunkar gözleri neye bakarsa
orası gülefşan gülzâra benzer

pervane sızlanmaz şem'de yandıysa
aşık mıdır yanmaktan usandıysa
yokluğu ne tür dert nasıl sancıysa
katran gibi yağan efkara benzer

sığmaz güzelliği kelama söze
tebessüm edince döndüğü yüze
iki yanağında açılan gamze
cümle aşıklara mezara benzer.