Sonra Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Bir kadın gördüm…
Yüzündeki çaresizlik anlatılamazdı.
Gözleri çökmüş, dudakları eğilmiş, elleri titriyordu.
O kadar yorgun, o kadar bitkindi ki
sanki dünyayla bütün iplerini çoktan kesmişti.
Yaşamla ölüm arasında kararsız,
uçurumun kıyısında zor duruyordu ayakta.
Öyle bir kadındı ki…
saçları omzundan aşağı dökülüyor,
sarı papatya gibi, hâlâ güzel.
Ama o güzellik bile ağırdı artık.
Omuzlarına rüzgâr bile yük gibi binmişti.
Eğilmiş duruşundan belli
taşıyamadığı hayatın ağırlığıydı.
Yanına gitsem mi, sorsam mı diye düşündüm.
Sonra…
sonrası olmayacağını biliyordum.
Sadece biraz dertleşecektik belki,
biraz ağlayacaktık.
Ya da gözyaşlarımızla
onun omuzlarına bir ağırlık daha koyacaktık.
Ya sonra…
İçimizdeki acıyla büyüyecekti her şey.
Ne ondaki yük hafifleyecek,
ne bende açılan yara kapanacaktı.
Evet…
aynı gemide yol alanlardandık biz.
O yüzden onu görmem,
onu anlamam kaçınılmazdı.