Sönmüyor içimdeki alevler bir türlü seni görmeden.
İçim, içime sığmıyor işte.
Anla artık Sende benim bu halimden.
Yürüdüğüm yollar yol değilmiş bunu anladım, bu sefer senden giderken.
Geç fark ettim ama gördüm sayende kör olmadan
Belki de senin gibi bakamadım o baktığın pencereden. Mehtap gibi doğmuştun dünyama bir zamanlar..
Bakmaya kıyamazdım ki sana.
Ne olduğunu anlamadan birden ışıkları söndürüp hayal gibi kayboldun bu evrenden.
Bu sefer güneş doğmadı.
Bulutlar ise ağladı.
Göklerdeki yildiramlar gozyaslarimla birlesip meydanlara atese verip yaktilar her bir yeri.. Asyadaki Okyanus bile yetmedi ateşleri söndürmeye sana olan askim gibi..
Dumanlar sarmisti etrafimi ama gözlerim yine seni arar oldu..
Ruhum bedenimi terk etmek isterken aklima birden senin yuzundeki guluslerin geliyordu..
Kacmak istedim basaramadim yenik düstüm bu sefer..küllerimi biraktim bir kalp seklinde kalbine vicdan dolsun diye..
Ve sonunda yenildim yanan bedenimle..
Sana bir sözüm vardı.
Tutamadım sözümü sonunda..
Son bir imza atmıştım gökyüzüne.
Parlayan yıldızlar şahidimdi sadece.
Unutma ki bir gün sen de geleceksin elbette
İstemesem de hayatım sonlandı sayende.
Mutlu musun şimdi sahi söylesene ??
Yazan:kelebek76
Kayıt Tarihi : 29.8.2025 21:03:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!