9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Bir parlak ışıktan söz edip dururlar, bir parlak ışıktan.
Meydanın bağrında ve ıssız.
Sözlerine şahit oldum da bilmeden, meğer benmişim o kamaştıran.
Niçin beni söylüyorlar ki sürekli, niçin karartıyorlar beni niçin?
Kendime bir yurt kurmuştum kendi özümde, çok derin bir kuyu açmıştım, binlerce pırıltı biriktirmiştim.
Ne yapmamı umuyorsunuz, ne yapmalı bilemedim.
Mutlak lüzum varsa ikrara, evet o yalbırtı benim.
Dinle sevdiğim, bu ayrılık saatidir.
Dünya var olalı beri çirkin ve soğuk,
Erken içeceğimiz bir ilaç gibi.
Tadı dudaklarımızda acımsı, buruk.
Bu saatte gözyaşları, yeminler,
Boş bir tesellidir inandığımız.
Devamını Oku
Dünya var olalı beri çirkin ve soğuk,
Erken içeceğimiz bir ilaç gibi.
Tadı dudaklarımızda acımsı, buruk.
Bu saatte gözyaşları, yeminler,
Boş bir tesellidir inandığımız.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta