Sonbaharından Korkma Şiiri - Ersin İlhan

Öyleyse ey gönül, sonbaharından korkma,
Dökülen yaprağına, sararan dalına bakma.
Her vedayı bir kayıp, her hüznü yara sanma,
Belki de Allah seni kendine çağırıyordur.

Bir ömür bahar sandın, geçti nice mevsimin,
Kaç defa sustu dilin, kan ağladı derdin.
Kırıldı umutların, yoruldu mu bedenin?
Belki de Allah seni yeniden yoğuruyordur.

Dökülsün yaprakların, varsın çıplak kalsın dalın,
Bir gün hakikate varır en karanlık yolların.
Unutma ki gecenin de bir sabahı var yarın,
Her karanlık, Rabbine açılan bir kapıdır.

Ne gam ki gül kurumuş, ne gam ki bahar gitmiş,
Senin gönül bahçene nice fırtınalar inmiş.
Allah'a yaslananı hangi fırtına devirmiş?
O'nun rahmeti, en kurak gönüllere yağmurdur.

Ey gönül, incinme artık geçen yıllar adına,
Her şeyin bir hikmeti gizlenmiştir ardında.
Belki de kaybettiklerin, kavuşmanın yolunda,
Seni senden alıp da Rabbine ulaştırıyordur.

Bir gün anlayacaksın çektiğin bütün acıyı,
Gözlerinden süzülen her damlanın manasını.
Meğer her imtihanın saklıymış bir duası,
Meğer Allah seni hiç yalnız bırakmamış.

Ne makam kalır geriye, ne servet, ne de şöhret,
Bir kefenlik bez olur dünyanın bütün ziyneti.
Öyleyse gönül, Allah'a çevir bütün niyetini,
Bâki olan yalnız O'dur, gerisi bir emanettir.

Varsın ömrün sonbaharı kapına dayansın,
Varsın saçına karlar, gönlüne hüzün yağsın.
Sen yeter ki secdende bir damla yaş bıraksın,
Çünkü Allah'a yönelen kalp asla kış yaşamaz.

Ve unutma ey gönül;

Her yaprak düşer bir gün, her dal kurur, her gül solar,
Her insan bu dünyadan bir gün sessizce ayrılır.
Lakin Allah'ı bulan gönül, hangi mevsimde olursa olsun baharı yaşar.

Çünkü senin baharın takvimde değil, Allah'a yakınlığındadır.