Sonbahar Senfonisi

SONBAHAR SENFONİSİ

aylardan Kasım
mevsim, solgun yüzlü, gözü yaşlı
kırık bir sonbahar...

kehribar sarısı hüzünler yağıyor inceden
gökyüzünün benim gibi suratı asık, keyifsiz
ıssız odamda oturmuşum bir köşede
yalnızlığımın tekilliğinde
içsel çoğulluğum kol geziyor
gönlümü ferahlatan
iç dünyamı aydınlatan
mahur makamı ezgiler dinliyorum...

gönül telime dokunuyor nağmeler
sis perdesi kalkıyor geceden
kusurları örtüyor gecenin rengi
ruhumda raks ediyor
hazin bir gönül hikayesinin ahengi

en kıdemli mevsimi yaşarken yüreğim
mahzun gönlüm yılkı atları hüznünde!

içimi karartan bulutlar
haddini aşan rüzgarlar
davetsiz misafir acılar da
neyin nesi şimdi?

son zamanlarda içime kaçtı nalekâr sesim
sendin beni hayata bağlayan nefesim

nasırlaştı yüreğimin en yumuşak yerleri
kurudu içimin taşan nehirleri
boy verdi bağrımdaki özlemlerim
suyu çekildi didelerimin

nar kızılı dumansız acıları
bir çırpıda anlatabilmek zor!
herkesin içinde var bin dert, bin acı...
birçoğumuz anbean hilafsız
yüzüyoruz acılar denizinde
boğulmamacasına...

eskiden hayaller ne güzel avuturdu beni
hayaller de, sevgiler de yorulurmuş meğerse
yaşamadan nereden bilebilirdim ki!

içimdeki derin sessizliğin
şimdilerde yok hiçbir tesellisi!

tırmanırken hayatın bayırlı yollarında
baharlarım zemheri olsa da
gönül bahçemde kendiliğinden açar
umar çiçekleri...

ay utanır gönlümün karaltısından
bir yıldız düşer tepetaklak

sıra dışı bir günde
sıradan şeyler düşlüyorum...

hani nerede o, sabun kokulu pirüpak aşklar?
nerede o, bir ömrü adayan sevgiler?

başını alıp gidiyor
hazan sarısı saçlı bir düş gezgini...
kopuyor pamuk ipliğine bağlı üzümler...
gönül mahzeninde yerle bir
hükmü yitik sevdalar!

ben bir sevda ardıcıyım
sarp kayalıklarda kök salan
heba ömrüm olsa da talan
ince bir sızısın yüreğimde kalan
umulmadık bir anda kapımı çalan
afili yalnızlığım, beni benden alan
bu dünyada sevgiden gayrısı
inanın yalan

AYLA CERMEN TÜFEKÇİ