Sonbahar Şiiri - Muhammet Umut Yılmaz

Severim sonbahar aylarını,
O gün göstermez bulutları.
Pek benzer içime karanlıkları,
Sanki ben üflemişim gökyüzüne.

Gökyüzünde içim,
İçimde gökyüzü.
Burada kapalıdır
Gönlümün de gözü.

Kasvet kaplıdır her yanım,
Sevinecek bir şeyler yok güneşte.
Hep isterim işte,
Böyle bir güne uyanayım.

O melankoli benim mutluluğum,
Böyle anlar artar sorumluluğum.
Sıcaklarda, güneşte evden çıkamam,
Biraz keder olsa ederdim yolluğum.

Ama yok ne içimde
Ne de gökyüzünde,
Girmek için hayatın içine
Beklerim güz kış bastırsın diye.