Son sayha Şiiri - Wolf Son

Herkes birer birer terk edecek bu sokağı,

Adımlar seyrelecek, sesler çekilecek derinlere.

Bir ben kalacağım siperinde bu yalnızlığın,

Bir de boynu bükük, o terk edilmiş hayaller...

Kök saldığım bu kaldırım taşlarından,

Herkes silecek yavaşça kendi izini.

Kimi bir gülüşünü bırakacak, kimi tozlu bir anısını,

Herkes toplayacak heybesinden kendine ait olanı.

Ama korkma;

Sana ait ne kalmışsa bu sokaklarda,

Gözlerindeki o son bakışı, sesindeki titreyişi,

Hepsini toplayıp avuçlarımda taşıyacağım...

Sırf sen eksilme diye bu şehirden,

Ben bu sokağın son bekçisi olacağım.

@@@@@@

Biliyorsun, gitmek sadece bir mesafe meselesi değilmiş.
İnsanlar valizlerini topluyor, ayak izlerini siliyor ve sanki bu sokaklardan hiç geçmemişler gibi sessizce dağılıyorlar.
Sokak lambaları birer birer sönerken, herkes kendi aydınlığına kaçıyor.
Ama benim köklerim bu kaldırım taşlarının arasına o kadar derin sızmış ki,.....
Herkesin bir acelesi var;
tozlarını silkelerken benden, senden, bizden ne varsa süpürüp götürüyorlar.
Fakat ben buradayım.
Terk edilmiş hayallerin arasında, kimsenin dönüp bakmadığı o döküntülerin ortasında bekliyorum.
En çok da neyi taşıyorum biliyor musun?
Senin burada bıraktığın, başkalarının "fazlalık" deyip geçtiği o küçük kırıntıları.
Bir gülüşün yankısını, sokağın köşesinde bıraktığın o mahzun gölgeyi, rüzgara karışmış kokunu...
Herkes izini silebilir, herkes unutabilir; ama ben senin bu sokaktaki son izin, son tanığın olacağım.
Sen buralardan çoktan gitmiş olsan da,
ben seni bu sokakta yaşatmaya devam edeceğim.
Çünkü sen benim vazgeçemediğim evimsin....