Son Sarılışın Şiiri - Filiz Küyük

SON SARILIŞIN

Kötü sözler söylemedik birbirimize
Yalanlar girmedi aramıza
Kapatmadık kapıları nefretle
Sadece dünya üzerimize yürüdü
Gözlerinin içine bakarken
Ellerimin buz kesmesi bu yüzden
Giderken arkamı dönüp de
Sana son kez daha bakmam bu yüzdendi.

Bizi biz bitirmedik sevgilim
Bizi kaderin o soğuk
O acımasız duvarları ayırdı
Her şey böylesine tazeyken
Yüreğim birden bire
Senin kalbinin ritmiyle vururken
Çöktü üstümüze
Mecburiyet denen o kara gölge

Ne garip bir çaresizliktir bu
Seni hâlâ canımdan çok severken
Varlığımı yok sayıp
Sessizce hayatından çıkmak
Sevdamızı kara toprağa yâr etmek
Kendi cenazene elinde tek bir karanfille
Gitmek gibi bir şeydi bu

Gözlerinde gördüm o yıkımı
Yutkunduğun her cümlede hissettim
Gitme diyemeyişini,
İkimiz de biliyorduk çünkü
Kalsak, ikimizin de
Bu enkazın yurduna yar olacağını
Ki yaşayıp öğreniyormuş insan
Bazen gitmelerin
hiç bitmeyecek bir sevginin bedeli olduğunu

Şimdi hangi sokağa sapsam
İçimde sen varsın
Hangi rüzgâr esse
Kokunu getiriyor uzaklardan
Kalbim sana bu kadar doluyken
Söyle bir başka hayatı
Gönlüme nasıl sığdırıp
O son sarılışı
Nasıl unutacağım ben

Dünyalar başıma yıkılırken
Sarıldığın o son saniye var ya
İşte orada durdu zaman
Ayrıldık ama kopamadık
Bitti dedik ama sönmedi içimizdeki o yangın.

İki yabancı gibi geçeceğiz
Aynı şehrin caddelerinden belki
Belki de zamanın hükmünde
Göz göze gelsek bile
Canımız yana yana
Bakışlarımızı kaçıracağız birbirimizden
Ama ikimiz de bileceğiz ki
Bu bir vazgeçiş değil
Bu birbirimizi yaşamak adına
Verilmiş en ağır sadakadır

Hoşça kal, helalim olan çaresizliğim…
Hoşça kal, yarım kalan hikâyemin en güzel cümlesi.
HOŞÇAKAL...

Filiz KÜYÜK ✍🏻