Son Şans Şiiri - Emel Akkuş

Ben seni,
Gidişlerinden değil,
Her dönüşünde yeniden sevdim.

Her "bir daha olmaz" deyişine
Bir ömür inandım.
Kalbim, aklımdan daha merhametliydi,
O yüzden
Seni hep affetti.

Kırıldım...
Ama ses etmedim.
Yoruldum...
Ama bırakmadım.
Çünkü sevgi,
Bazen insanı
Kendine bile yabancı ediyormuş.

Sen ise
Her verdiğim şansı
Yeni bir yanlışın başlangıcı sandın.
Ben yaralarını sararken,
Sen beni
Yarım bıraktın.

Bir kadın,
En çok bağırırken susarmış.
Ben de sustum...
Gözlerim anlattı,
Sen bakmadın.

Şimdi ardına bile dönme.
Çünkü ben seni değil,
İçimdeki umudu uğurluyorum.

Ve bil ki...
Bir kadının sevgisi tükendiğinde
Geriye nefret kalmaz.
Sadece,
Adını duyunca bile
Hiçbir şey hissetmeyen
Kocaman bir sessizlik kalır.