Son Perde Gizli Veda Şiiri - Efsun Bkr

Gölgelerin boyu uzuyor eski bir sokak lambasında,
Kimseler duymasın diye fısıltıyla kurulmuş bu masa.
Dünya uyurken, biz uyanığız son bir hesaplaşmaya,
Bütün hatalar dökülüyor avuçlarımıza, cam kırıkları gibi...

Gözlerinde o eski baharın ılık esintisi,
Dudaklarında ise yarım kalmış cümlelerin keskin izi.
Kaçırdığımız trenleri, yanlış durakları konuştuk,
Ve sonra sustuk; o en güzel anıların dumanında boğulduk.

Bir yanımız yangın yeri, bir yanımız kar kış,
Ellerimiz son kez kenetleniyor, son bir kaçış...
Hatalarımız kadar büyüktü belki de sevdamız,
Ama artık dar geliyor bize bu yarım kalmış dünyamız.

Kollarımı doluyorum boynuna, son bir sığınak niyetine,
Kokunu içime çekiyorum, kalsın diye ömrümün geri kalanına.
Sıkıca, kopmamacasına, bir ölümü bekler gibi,
Ve sonra... Bırakıyorum o en ağır yükü, o en eski kalbi.

Arkamı dönüyorum; adımlarım yankılanıyor boşlukta,
Gölgen arkamda kalıyor, hayalin o sönük ışıkta.
Bu kez geri bakmak yok, bu kez dönmek imkansız,
Bir veda bıraktım oraya; sessiz, gizli ve amansız.