Son otobüs Şiiri - Bahtiyar Cm

​Otobüs saat altıda kalkıyordu, binmedim.

Biletim cebimdeydi, gar soğuktu.

İnsan beklediği yere ait sanır kendini.

Ben o soğukta seni değil, kendimi tükettim.

​Sana hiç kızmadım, bağırıp çağırmadım da.

Öfke, hâlâ bir şey ummanın işidir.

Ben sadece çayımı bitirdim, tütünü sarıp kalktım.

​Sen bana hiçbir söz vermedin ki tutasın.

Zaten en çok bu koydu bana.

Ne "kal" dedin ne "git."

Bir kapının eşiğinde bıraktın beni, ne içeride ne dışarıda.

​Aynı göğün altında aynı rüzgârı dinledik yıllarca.

Sana yağan yağmur bana damlamadı hiç.

Bir sofrada tabağım olmadı seninle,

Bir akşamüstü yan yana susamadık.

​Benim ellerim nasırlıydı, senin cümlelerin ince.

Anlatamadım.

Konuşursam yük olurum sandım,

Sustukça altımda kaldı koca dünya.

​Sorarlarsa "Sevmedi" derim, kolay olur.

Anlatması zor olan, senin farkında bile olmayışın.

Yokluğun değil, varlığındaki o derin boşluk yordu beni.

​İnsan birini severken eksilmez sanırdım.

Ben her mevsim biraz daha azaldım yanında.

Öyle hiçe sayıldım ki bazen,

Kendi gölgemden utandım köyün yolunda.

​Şimdi gelsen, kapıyı açsan, "Geldim" desen ne çıkar?

Köprü yıkıldıktan sonra karşıya geçsen ne olur?

Gözün gözüme değse yine içim titrer belki,

Ama sana bir adım atacak takatim kalmadı.

​Gönül hâlâ oralarda bir yerde dolaşır, bilirim.

Sevmeyi bırakmadım, güvenmeyi kaybettim sadece.

Kırık bir testiye su doldurmaya benzer artık bu iş;

Ne sen dolarsın ne ben kanarım.

​Keşke hiç karşıma çıkmasaydın demiyorum.

Keşke seni gözümde büyüttüğüm kadar

Bir kez olsun yüreğinde yer tutabilseydim.

​Ne ah ettim arkandan ne bir fena söz söyledim.

Anadolu’nun toprağı gibiyim ben;

Kuraklığı da bildim, kışı da.

Sadece bittim.

​Ben seni gerçekten sevdim, yıllarca bekledim.

Gelmeyince bende kalan son parçamı da alıp çekildim.

Artık dönsen de bu yol yürümez.

Ben senden vazgeçmedim, ben kendimi buldum son otobüs kalktığında.