Tutup kestin saçlarını, saçın kısaldı, ömrüm kısaldı.
Sen aynadan bir tel bıraktın geriye, ben kendimden bir ömür.
Ayna karardı, ömrüm sarardı, dertler çoğaldı
Yangın yeri büsbütün her yer, sorma; dertli ahımda yandı.
Yırtıp yaktığın mektupların soğuk külleri sardı ruhumu
Tükenen ömrümün son kırıntılarıydı bu
Göğsümü parçalayan narin bakışların
İçimi tutuşturan çocuksu hevesleri saldı
Gölgesini de alıp dipsiz bir ufka daldı
Şimdi yangın yeri büsbütün her yer, sorma; ahuzarım da yandı.
Fırtınaları susturan gözlerin geçti içimden,
Bir kurşun gibi çöktü göğsüme sessizliğin.
Ne kadar yarım kalmış sevinç varsa cebimden,
Hepsini alıp gittin, tükendim kalmadı
Sonrasını hiç sorma ; mendiller de yandı.
Kayıt Tarihi : 11.10.2026 07:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Meğer en ağır yangınlar arkada kül değil, gözyaşını bile silecek mendil bırakmayan varmış."
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!